۱. برگشتم خونه. برگشتنی (برگشتنی قیده؛ ینی وقتی داشتم برمیگشتم خونه)، هم  قطار  انی داشتم بهغایت خسته و ساکت. از وقتی سوار شدن لام تا کام حرف نزدن و از ساعت هفت (شش سوار شدیم و حرکت کردیم)، همه رفتن خو

۶. برای شرکت در جلسۀ دفاع دوستم رفته بودم تهران و البته برای پیگیری کارهای خودم. این اولین دفاعی بود که من درش شرکت میکردم و از اونجایی که   فرهنگستان   تو سایت و کانالش اطلاعیه میزنه که فلانی دفاع داره

۲۱. شنبه که رسیدم تهران ۴۶ کیلو بودم. تا دوشنبه انقدر دوندگی کرده بودم که یه کیلو کم کردم و شدم ۴۵. چهارشنبه موقع برگشتن، تو خونۀ دخترخاله خودمو وزن کردم دیدم ۴۴ام. دخترخاله گفت بمون یه چند روزم. گفتم

۳۱. هدف اصلیم از رفتن به   دانشگاه     الزهرا،   بستن یه قرارداد کاری با استادم بود. هر چند یه سر هم به دانشکدۀ مدیریتشون زدم که یه قدمی برای پایاننامهم برداشته باشم. اونجا که نشسته بودم منتظر استادم که قرا

چهارشنبه قبل از اینکه برم تهران، رفتم بنیاد شهریار. اسم بنیاد سعدی و بنیاد شهریار رو زیاد شنیده بودم از اهالی فرهنگ و فرهنگستان. هر دو یک جورهایی وابسته به فرهنگستان هستند. یکی برای اعتلای زبان فارس

بعضی عنوانها هستن که نمیتونی بهراحتی از کنارشون عبور کنی. میایستی و خوب نگاشون میکنی. واژهبهواژه میخونیشون و میخونی و تکرار میکنی. به این سادگیا رهات نمیکنن. به این سادگیا رهاشون نمیکنی. ا

پیروxa0پست قبل وxa0قبلترxa0که تصمیم بر این شده بود پستهایی که تو چالش «من به جای تو» شرکت کرده بودن و جای من نوشته بودن رو نقد و بررسی کنم، اکنون در خدمت شما هستیم با تحلیل محتوایی پستهای سمیه، نسرین (من

فرض بفرمایید موهاتون بلنده. پهنشون کردید روی بالش و کمکم دارید بیهوش میشید از شدت خستگی. بعد احساس میکنید یه چیزی داره روی موهاتون راه میره. وقعی نمینهید بهش. بعد متوجه میشیدید اون چیز داره بهت

پیرو پستxa0قبلxa0نه،xa0قبلترxa0وxa0قبلترشxa0که تصمیم بر این شد پستهایی که تو چالش «من به جای تو» شرکت کرده بودن و جای من نوشته بودن رو بررسی کنم، اکنون در خدمت شما هستیم با تحلیل محتوایی پستxa0مطهرۀ۲. از پستش ع

پیرو پستهای هفتۀ قبل داریم پستهایی که تو چالش «من به جای تو» شرکت کرده بودن و جای من نوشته بودن رو بررسی میکنیم. شش تا رو بررسی کردیم و اکنون در خدمت شما هستیم با تحلیل محتوایی پستهای بینام، نیلگ

دست یکی از هوادارای تیم کاشیما یه شعار به زبان ژاپنی دیدم یاد معلم پرورشیمون افتادم. پونزده سال پیش، که من حدوداً اول راهنمایی بودم، یه روز اومد گفت راسته که میگن تو ژاپنی بلدی؟ گفتم آره. این آره رو

چند روز دیگه و اگه دقیقتر بگم چهار روز دیگه ثبتنام دکتری ۹۸ شروع میشه، اون وقت این مغز بیصاحاب من کماکان داره خواب مصاحبه و نتایج آزمون قبلو میبینه و گویا نپذیرفته که من هنوز تصمیمی مبتنی بر ادامۀ

برای تکمیل مبانی نظری پایاننامهم به یه مبحثی تو حوزهٔ کسبوکار نیاز دارم (یه جوری فرهنگستان و مدیریت رو درهم آمیختم که خودمم هنوز باورم نشده چطور). از فهرست یه کتاب کت و کلفت مبحثی که دنبالش بودمو پ

وقتی مهرناز صفحات اسکن شدهٔ کتابی که لازم داشتم رو فرستاد و وقتی بهش گفتم میدونم کاری که کردی رو نمیشه جبران کرد، ولی بگو که در ازای لطفت چه کنم و وقتی گفت این چرخه رو ادامه بده و تو هم یه وقت دیگه ی

موضوعاتی که تو علوم شناختی بررسی میشن، مباحثی هستن که به مغز و کارکرد اون مربوط میشن. پارسال تو یکی از منابع کنکور یه چیزایی راجع به حافظه و یادگیری و اولین باری که یه چیزی رو میفهمیم خوندم. برام جال

چند وقت پیش آقای فیشنگار در وبلاگشون پرسیده بودن شما (ینی ما) در زمینۀ فکری و فرهنگی، به آثار چه کسانی مراجعه میکنیم. خواسته بودن حداقل اسم پنج نفرو ذکر کنیم. گویا تعداد پاسخها کافی نبوده و ایشون ا

با بازنشر یکی از پستهای تابستان 93 نیکولا شروع میکنم. «فلان مطلب عاشقانهات دربارهی منه دیگه؟ مگه نه؟ (فرستنده کیست؟ پسری که تا به حال نه اسم او را شنیدهام، نه او را دیدهام، نه حتی قبل از این به من ایمیل داده است. اما مطمئناً خودشاخپنداری دارد)، ببین اون پسره توی اون مطلبت منظورت کیه؟ (فرستنده کیست؟ ...

1. اگر با وبلاگی تازه آشنا شدهایم و برای اولین بار میخوایم کامنت بذاریم، اگر فکر میکنیم این آخرین کامنتمون نیست و میخوایم به ارتباطمون ادامه بدیم، بهتره این اولین کامنتمون از نوع اول (معرفی خودمون) باشه. نگیم آدرس وبلاگمو گذاشتم و طرف میاد پروفایل وبلاگم و پستامو میخونه و باهام آشنا میشه. خودمون خود...

هشت سال، نه سال، ده سال گذشت... و به کوتاهی آن لحظۀ شادی که گذشت، غصه هم میگذرد. بشنویم: تا روزی که قلبم هنوز میزنه، تا وقتی که جونی توی این تنه، تو روزای خوب تو روزای بد، همیشه باهاتم قسم میخورم، توی لحظههاتم قسم میخورم. یادگاریهای شما:

گفتم حالا که تصمیم گرفتم یه چند وقتی وبلاگمو بهروز نکنم و روزانهنویسی رو یه مدت کنار بذارم، حداقل یه وبلاگ زبانشناسی درست کنم که هم یه کار مفیدی کرده باشم و عمرم به بطالت نگذره و نوشتن یادم نره و حوصلهم سر نره، هم اینکه از یاد و خاطرۀ شما محو نشم و بهانهای باشه که به تعامل و ارتباطمون ادامه بدیم. خو...